وقتی تو
دنیا اومدی هوا ابری بود
وداشت بارون می اومداما بارونش بارون نبود
بلکه این فرشته ها بودن که داشتن گریه میکردن آخه یکی از اونا کم شده بود
للللللللل
اگر يه موقع
چشمت و باز کردي
و ديدي که تو يه اطاقه تنگ و تاريکی که
از ديوارش خون مياد و تنهايي نترس چون تو تو قلب مني
اگر دبير فيزيک بودم بهت ثابت مي کردم سوي نگاهت از مرکز قلبم ميگذره
اگردبيرشيمي بودم نام تو روتوي قلبم پخش مي کردم تامحلولي از محبت شود
اگــر دبـيــر دينــي بــودم مي دونستــم کـــه بعـد از خــدا تــو رو ميپرستم
اگر دبير جغرافيا بودم ميدونستم خوش آب و هواترين منطقه آغوش توست
و اگر دبير زبان بودم با زبان بي زباني مي گفتم
I LOVE YOU
....MY GOD
تو همون حس غریبی که همیشه با منی
تـو بهونــه هر عاشق واسه زنده بودنی
تــو امیــد انتظـاری تـو دلای نــا امیــد
مثــل دیــدن ستــاره تــو شبــای نـا پدید
بـا توام بــا تو کـه گفتی تکیه گـاه عاشقـایی
می دونم یه دنیا نوری ساده ای بی انتهایی
مثل لالایی بــارون تــو کــویــر بـی صـدایی
تو خود عشقی میدونم نـاجی فــاصـلـه هـایی
عمریــه دلم گـرفته گِـلـه دارم از جـدایـی
خدای همیشه حاضر تو کجایی تو کجایی
تو کجایی.. تو کجایی...
اگر كلمه دوستت دارم نمايش گر اشتياق راستين من نسبت توست
اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلب هاست
اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست
اگر كلمه دوستت دارم پايان جدايي هاست
پس با تمام وجود فرياد مي زنم دوستت دارم...
دريا را دوست دارم به خاطر امواجش
گل را دوست دارم به خاطر شكو فه هايش
تو را دوست دارم بي آن كه بدانم چرا؟...
به زبانت هرگز رخصت مده که پيش از انديشه ات به راه بيفتد.
قلبت را به کسي بسپار که قلب همه ي هستي برايش مي تپد.
نگفته را مي توان گفت اما گفته را نمي توان پس گرفت.
عاقل هر چيزي را نمي گويد.
سکوت طلاست،کم گويي نقره و پر گفتن بلا.
آنچه را كه
اندوهگينت مي سازد اما.. هرگز فراموش نكن
به ياد داشته باش
آنچه را كه شادمانت مي سازد
عشق يعني ياد يک روياي نرم
عشق يعني يک بيابان خاطره
عشق يعني چهار ديوار بدون پنجره
عشق يعني گفتني با گوش کر
عشق يعني ديدني با چشم کور
عشق يعني آبي بي انتها
عشق يعني تا ابد بي سرنوشت
عشق يعني آخر خط بهشت
عشق يعني گم شدن در لخظهها
عشق يعني يک سوال بي جواب
عشق يعني خستگي نا تمام
عشق يعني نرسيدن به هم
دوستت دارم
به زندان خيانت هم كشاني
دوستت دارم
چه سود از مهر ورزيدن
چه حاصل از وفا كردن
مرا لايق بداني يا نداني
دوستت دارم.
(ميلاد)
لاقل بهترین دشمن باش
غمخوارم اگر نیستی
لاقل بزرگترین غمم باش
هرچی هستی بهترین باش
چون بهترین ها همیشه در خاطر میمانند
پس در خاطرات بدم بهترین باش.
دیدم کسی در میزند
در را گشودم روی او
دیدم غم است در میزند
ای دوستان بی وفا
از غم بیاموزید وفا
غم با ان همه بیگانگی
هر شب به من سر میزند
کاش هیچ وقت ادما همدیگه رو تنها نمی زاشتن ....
کاش هیچ وقت سفر نبود ....
کاش عاشقا هیچ وقت عشقشونو تنها نمی زاشتن .....
کاش اصلا عشق نبود .
اینا رو به تو گفتم خدا جونم ... شنیدی ؟
تو از همه بی معرفتا بی معرفت تری !
تو که می دونستی می خواد منو تنها بزاره ...
تو که می دونستی اون می ره ....
چرا ؟
پس چرا گذاشتی عاشقش بشم ؟
می خواستی بهم ثابت بشه ادما اونجوری که می گن نیستن ... یا ؟
یا می خواستی باز مثل همیشه منو دق بدی ؟
تو که می دونی من خودم اینهمه غصه تو دلمه دیگه چرا ؟
ولی با اینکه اینهمه اذیتم کردی بازم می گم خدا جونم کرمتو شکر .............
پنجره ی چشمای تو وقتی به چشمام وا میشه
نمی دونی توی وجودم اخ چه غوغایی میشه
لحظه ای که تو با منی اتیش به جونم میزنی
گر میگیره جون وتنم وقتی که میگی با منی
شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم
تو چیستی که من از موج هر تبسم تو
بسان قایق سر گشته روی گردابم
وقتی می شی نیاز من اگه نباشی پیش من
اشکای چشمامو ببین که می ریزه به پای تو
بازم که بی قرارمو دلواپس نگاه تو
تموم هستی منی بمون همیشه پیش من
اگه شدم عاشق تو نزار که بی تاب بمونم
لالایی شبام تویی نزار که بی خواب بمونم
دارم برات شعر می خونم شاید به یادم بمونی
فقط یه چیز ازت می خوام همیشه عاشق بمونی
دوست دارم خیلی کمه ولی جز این چیزی نبود
کلمه ها رو ولش کنیم عشقمو از چشام بخون
با تو الفبای عشق را اموختم
ندای قلب عاشقم را به گوش همه رساندم
به تووکلبه ی عشقمان بالیدم
تو همه ی گمشده ام شدی
حال که این چنین شیفته ی توام باش تا در کنارت ارامش بیابم
عشقت را هرگز بازگو نکن !
عشقی که هرگز به زبان نیاید
مثل نسیم ملایم ساکت و نامریی می گذرد
و همه چیز را بر سر راه خود
تکان میدهد
من عشقم را به زبان اوردم
و قلبم را برای او گشودم
سرد و لرزان با ترس مرگبار
و او رفت .......
بعد ها مسافری بر سر راهش پیدا شد
ساکت و نامریی مثل باد
و او عشق این مسافر راپذیرفت
نه هرگز عشقت را باز گو نکن !
تا می خواهی فرصت ها را غنیمت شماری و پا به پای
لحظه ها به سمت روشنی قدمی برداری احساس زخم
دیروز بند بند وجودت را نشانه می گیرد و تمام
بغض های فرو خورده بی اختیار راه نفست را می بندد .
می دانم چه می گویی . عاشق بودن سخت است اما تا
کی سکوت مرهم حرف های نا گفته می شود ؟
بگذار رویای شیرین دیروز در لحظه های سبز امروز
جاری باشد . شاید در فرداهای دور بخواهی دفتر خاطراتت
را ورق بزنی دیگر کافیست .
تا کی غربت پاییز را باید در چشم ها دید و حسرت سالهای
بر باد رفته را چون قصه های نا تمام دوباره از نو مرور کرد .
تا کی باید شلاق های باد پاییزی گلبرگ لطیف گونه هایت را
زخمی کند و دلواپسی های نا برابر زمانه تو را به مسلخ
مرگ بفرستد . بگذار از دریچه ی چشم هایی که رنگ بهار
را می شناسند زندگی جور دیگر اغاز شود . مگر نه اینکه زندگی
فصلی عاشقانه است برای فرداهایی روشن پس یکبار دیگر
پنجره های بسته را بگشا تا نسیم بهار دلتنگی هایت را با خود ببرد
و عقده های چندین ساله بدون هیچ بهانه ای کوله بار سفر گیرند
بی انکه خلوت لحظه های سبزت را بر هم زنند .
بگذار گل های تازه شکفته دست های سرد وخالی ات را اذین بندند و
عطر خوش نرگس ها هوای دلت را تازه کنند . مگر نه اینکه بهار سهم
دل های عاشق است ؟ پس عاشقانه رهسپار جاده های نور باش بی انکه سخاوت
را فراموش کنی . چرا که سهم تمام دل ها تنها تکه ای از نور خداست
و خدا زیبایی را در بطن گل های بهاری نهفته است بی انکه
غنچه ای هر چند خرد را فراموش کند ...
یا وبم با حال نیست بهم بگید
یا کنسلش می کنم یا تغییرش میدم
دلیل اینکه نمیاید تو وبم چیه ؟
بهم بگید لطفا
شهر شلوغ شهر پر ا زمردمان کولی به دوش
با قدم های تند به سوی اینده .
مردمان در پی گرفتن سهمند و سهم از روزگار...
امشب من و سکوت وپنجره تنهاییم . امشب خودم هستم و
فواره ی دعاهای صورتی . کتاب حافظ را بر می دارم و
تفالی می زنم به دیوانش . لیوان چای ترک بر می دارد
و امیدهایم یاس می شود .
حتی فال ها هم با من سر شوخی دارند
گیتار می نوازد چشم می رقصد و من و ماه ساعت ها
گریه می کنیم . پلک شب باز می شود . شب نامردی می کند
و زندگی ام را به تاریکی می کشاند . ارزوهایم خاموش می شوند .
شب تار است و نامرد . هوا ابری می شود و ستاره ام گم .
حالا حتی یک نیم ستاره ی روشن هم ندارم .
امشب من و سکوت و پنجره تنهاییم ...
مث گنجیشک توی برف . مث قمری توی باد
مث خواب ادمک تو کتابا بی سواد
مث قطره های سر گردون بارون توی باد
مث انگشتر بی عقیق افتاده تو خاک
حسرت برف نشسته روی دیوار حیاط
یا دروغ گنگ رو شده واسه ادم پاک
مث اون راه نرفته تو کویر وحشیم
که تنش حسرت یک عبورو فریاد میزنه
مث ترس شنبه های بی قرار مدرسه
همیشه حس عجیبی توی رگهای منه
مث رفتن تا عدم
مث بارون توی باغ
مث فکر دیدنت وقتی بی نوره چراغ ...
تمام روزها روی تنهاییم راه می روم .
به همه جا نگاه می کنم .خورشید از لای
پنجره نمی تابد به اتاق . و پروانه پریدن
را لای کتاب جا گذاشته است .
ای کاش می توانستم ابی اسمان را بیاورم
به شعرم . ای کاش دوستم می داشتید
لطفا نظر بدید
عشق عشق می افریند
عشق زندگی می بخشد
زندگی رنج به همراه دارد
رنج دلشوره می افریند
دلشوره جرات می بخشد
جرات اعتماد به همراه دارد
اعتماد امید می افریند
امید زندگی می بخشد
زندگی عشق می افریند
عشق عشق می افریند
و از عشق مردن سفریست به سوی خدا ...
خانه ای داشته باشم همه دوست ...
کنج هر دیوارش
دوست هایم بنشینند ارام
گل بگو گل بشنو
هر کسی می خواهد
وارد خانه ی با مهر صفای من گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوی دلهاست
شرط ان داشتن
یک دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می کوبم
روی ان با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانه ی ما اینجاست
تا که سهراب نگوید دیگر
خانه ی دوست کجاست ؟
در کوچه پس کوچه های دیروز جا گذاشته ام
.
.
.
وخیره به مسیر فردایی می نگرم
که پر است از تردید
.
.
.
بگو گام برداشتن در کدامین راه مرا به
خوشبختی می رساند !!!؟
دیدن ما دیگه شد به حکم زندگی حروم
حیف دل ساده ی من که عمرشو به پات نشست
به انتظار دیدنت دل به ستاره ها نبست
شبا به شوق دیدنت خوابو گرفتم از چشام
حالا واسم شاخ کشیدی، گفتی دلت رو نمی خوام
گذاشتی لای زخم دل ، استخونای غصه رو
زدی یه مشتی تو سینه ، گفتی که از پیشم برو
اتیش بیار معرکه ، پر بودی از رنگ و ریا
باور نکردی یه دفه قصه ی بارونو چرا ؟
رفتی و فکر کردی که من اشکامو میریزم به پات
خیال باطله که من خودم رو می کشم برات
حالا که رفتی زندگی تازه به کام من شده
یه حس تازه ای می گه دنیا به نام من شده
از همتون خداحافظی میکنم
خیلی دوستون دارم ... خداحافظ
